MALPOSITIO OESOPHAGI

Zdrowie » MALPOSITIO OESOPHAGI

Ltiopatogeneza. W podręcznikach pediatrii, gdy mowa o chorobach przełyku, spotyka się podrozdziały poświęcone takim opisom, jak : chalazja (wiotkość) wpustu, a chalazja (kurcz) wpustu, megaoesophagus, brachy-oesophagus, zwężenie przełyku, przemieszczenie przełyku i części żołądka do śród piersi a. Wszystkie one do niedawna były traktowane jako odrębne jednostki nozologiczne. Wydaje się jednak, że wszystkie mają wspólną etiopatogenezę i stanowią tylko różne postacie, względnie następstwa jednej i tej samej choroby, jaką jest wadliwe ustawienie przełyku. Wada ta obejmuje większość przypadków, które dawniej występowały pod nazwą wymiotów nawykowych. U podstaw wadliwego ustawienia przełyku leży wiotkość tkanek unieruchamiających przełyk. Następstwem wiotkości tych tkanek jest przemieszczenie przełyku ku górze. Pozioma pozycja dziecka, zgięcie tułowia, krzyk, kaszel, oddawanie stolca -- jednym słowem wszystko, co zwiększa ciśnienie w jamie brzusznej, sprzyja przemieszczeniu przełyku.

Drugim następstwem wiotkości tkanek unieruchamiających przełyk jest rozwarcie wpustu. O zamknięciu jego decydują dwa czynniki: napięcie zwieracza i ostrość kąta, pod którym przełyk przechodzi w żołądek (ryc. 57). Fizjologiczna rola tego kąta wybitnie maleje, gdy brzuszny odcinek przełyku staje się ruchomy, a zupełnie wypada, gdy przemieszcza się do śródpiersia. Rozwarcie wpustu umożliwia odpływ kwaśnej zawartości żołądka do przełyku, co prowadzi z jednej strony do. wymiotów, z drugiej do podrażnienia lub zapalenia błony śluzowej przełyku. Stany zapalne przełyku to zmiany przeważnie powierzchowne. Zdarzają się jednak i głębsze przebiegające z owrzodzeniem ściany przełyku, a nawet z zapaleniem tkanki łącznej okołoprzełykowej. Zapalenie błony śluzowej, zwłaszcza wrzodziejące, może być powodem krwawień.