Reanimacja noworodka

Zdrowie » Reanimacja noworodka

Reanimacja noworodka ma na celu usprawnienie narządów klatki piersiowej i ośrodków mózgowych. Kierunki działania obejmują następujące czynności: udrożnienie dróg oddechowych, zapewnienie odpowiedniej ciepłoty ciała, dostarczenie tlenu, pobudzenie oddychania i krążenia i zapewnienie dziecku maksymalnego spokoju.

Udrożnienie. Odśluzowanie wstępne jamy nosowo-gardłowej wykonuje się za pomocą wyjałowionej gruszki gumowej (50-100 ml) z miękkim końcem lub cewnika Nelatona nr 10, 12, 14 połączonego z dużą strzykawką bądź odsysaczem o sile ssącej nie większej niż 20 cm słupa wody. Można również odsysać śluz ustami przez cewnik zaopatrzony w szklaną rurkę z bańką. Przy wykonywaniu zabiegu udrażniania dróg oddechowych noworodek powinien być ułożony na pochylni o kącie 20°-30°, z klatką piersiową uwypukloną (podłożyć wałek). Aby zapobiec wtórnemu zachłyśnięciu, należy również opróżnić żołądek z zalegających wód płodowych. W ciężkich przypadkach należy wprowadzić cewnik do tchawicy głowę dziecka wtedy ułożyć niżej i odgiąć ku tyłowi i w prawo.

Przy masywnej aspiracji wód płodowych korzystne jest odessanie i udrożnienie przez laryngoskop. Dopływ ciepła zapewnia się dziecku, umieszczając je pod lampą-ogrzewaczem, okładając termoforami z ciepłą wodą lub zawijając w ogrzaną bieliznę. Kąpiel 'w ciepłej wodzie nie jest stosowana. Gdy po udrożnieniu dróg oddechowych dziecko zaczyna wykonywać słabe ruchy oddechowe, można mu podać tlen. Strumień tlenu powinno się do-prowadzać z Szybkością około 3 l/min., przez płuczkę z wodą, w stężeniu nie przekraczającym 40% dla donoszonych i 30% dla wcześniaków. Jako ostateczność Stosowane jest również wdmuchiwanie powietrza z ust osoby cucącej do ust noworodka.

Metod wykonywania sztucznego oddechu kontrolowanego z nadciśnieniem przerywanym jest kilka. Jedną z nich jest metoda półotwarta lub bezzastawkowa przy użyciu zestawu ratowniczego do metody półotwartej z maską. Anestezjolodzy stosują w tym celu intubację z rurką Ayra. Stosowanie automatów, tzw. resuscytatorów, wymaga doświadczenia. Pobudzenie oddychania i krążenia - poza odśluzowaniem i podaniem tlenu sprowadza się do systematycznego, miarowego ucisku klatki piersiowej ręką osoby cucącej. Ruchy naprzemienne, uciskające i zwalniające, wykonuje się średnio 18-20 razy na minutę. Zabieg ten stanowi jednocześnie pewien rodzaj masażu serca.

Gdy tony serca są niesłyszalne, należy wykonywać masaż serca pośredni (przez klatkę piersiową). W tym celu układamy palce lewej ręki na klatce piersiowej w ten sposób, że kciuk leży w okolicy przyczepów III i IV żebra do mostka, pozostałe wsuwamy jak najgłębiej pod lewy łuk żebrowy i rytmicznie uciskając przez przeponę (pod łukiem), wykonujemy ruchy wyciskające krew z serca ok. 60-80 razy na minutę. Jeśli nie można wsunąć palców pod łuk "żebrowy, masaż serca można wykonać przez rytmiczne uciskanie klatki piersiowej w okolicy mostka na głębokość około 2 cm.

Wykonanie tzw. sztucznego oddychania przy użyciu rąk lub nóg dziecka zostało zarzucone jako szkodliwe. Błędem lekarskim jest również stosowanie przy cuceniu noworodka wahań Schultzego, bicia w pośladek, wieszania dziecka za stopy głową w dół, naprzemiennego zanurzania w gorącej i zimnej wódzie.