WITAMINA C

Zdrowie » WITAMINA C

Witamina C chemicznie odpowiada kwasowi 1-askorbinowemu lub 1-dehydro- askorbinowemu. Obie te substancje są czynne biologicznie i mogą na drodze redukcji i utleniania nawzajem w siebie przechodzić. Najwięcej witaminy C zawierają owoce cytrusowe, poziomki, kapusta, pomidory, czarne porzeczki, owoc dzikiej róży, z pokarmów zwierzęcych - wątroba. W naszych ziemniakach znajdują się niewielkie ilości witaminy C, jednak ze względu na ich duże spożycie w znacznym stopniu pokrywają one zapotrzebowanie.

Witamina C jest wrażliwa na utlenianie i działanie wysokiej temperatury. Wchłania się w jelicie cienkim i znajduje się we wszystkich komórkach organizmu, szczególnie obficie w narządach wydzielania wewnętrznego, co wiąże się z jej zużyciem przy syntezie wielu hormonów. Nadmiar kwasu askorbinowego jest szybko wydalany z moczem.

Działanie biologiczne kwasu askorbinowego i dehydroaskorbinowego polega na właściwości tworzenia odwracalnego układu oksyredukcyjnego. Witamina C jest aktywatorem wielu fermentów, chroni przed utlenianiem adrenalinę, pobudza produkcję przeciwciał. W ustroju rosnącym istotną rolę odgrywa we wzroście tkanki łącznej, chrząstek, kości i zębów, zapewniając prawidłową przemianę mukopolisacharydów, substancji podstawowej tkanki łącznej i zrębu organicznego chrząstki i kości. Witamina C działa uszczelniająco na śródbłonki naczyń.

Zapotrzebowanie na witaminę C wynosi u niemowlęcia 15 - 25 mg, u starszych dzieci 50, u dorosłych 75-100 na dobę. W okresie laktacji zapotrzebowanie na witaminę C wzrasta do 150 mg na dobę. Dziecko rodzi się stężeniem witaminy C w surowicy krwi wyższym niż u matki. Jedynie w razie niedoboru witaminy C u matki, a tym samym w jej pokarmie, już we wczesnym okresie niemowlęcym mogą wystąpić objawy hipowitaminozy, jednak przed 6 miesiącem życia należy ona do rzadkości. Począwszy od 2-4 tygodnia życia celowe jest wprowadzenie witaminy C in substantia lub w postaci soków owocowych, zwłaszcza u niemowląt żywionych sztucznie. Zapotrzebowanie na witaminę C znacznie wzrasta przy każdym nasileniu przemiany materii, np. w przebiegu zakażeń.