ZESPÓL BŁON SZKLISTYCH

Zdrowie » ZESPÓL BŁON SZKLISTYCH

Zaburzenia oddychania powstałe w wyniku wytworzenia się w pęcherzykach płucnych i przewodach pęcherzykowych błon hialinowych stwierdza się przede wszystkim u noworodków, u których przed lub w czasie porodu istniały zaburzenia w zaopatrzeniu w tlen. W wywiadach u noworodków z zespołem błon szklistych często spotyka się: przebytą zamartwicę, nadmierne aspirowanie wód płodowych, wypadnięcie pępowiny, a u matek łożysko przodujące, krwotoki, cukrzycę, zatrucie ciążowe. Zespół błon hialinowych obserwuje się częściej u wcześniaków niż u donoszonych. Zespół ten - wprawdzie bardzo rzadko - może również wystąpić i u dzieci starszych.

W pełnym obrazie błon szklistych stwierdzamy: duszność wydechową ze stękaniem, intensywne wciąganie dolnego odcinka mostka, osłabienie szmeru oddechowego, nasilającą się sinicę lub bladość, przyśpieszenie akcji serca, obniżenie ciśnienia krwi, obniżoną ciepłotę ciała, obniżenie napięcia mięśniowego i zniesienie odruchów, rzadziej objawy nadmiernego pobudzenia, napady bezdechu. Podawanie tlenu w ciężkich zespołach nie poprawia stanu ogólnego^ Radiologicznie w płucach stwierdza się charakterystyczny rysunek ziarnisto- -siateczkowy. Obraz ekg przemawia za przerostem lewokomorowym przy zaznaczaniu się również zmian związanych z przesunięciami elektrolitów.