ZESPOŁY PATOLOGICZNE - ZAMARTWICA

Zdrowie » ZESPOŁY PATOLOGICZNE - ZAMARTWICA

Zamartwica jest stanem powstałym w wyniku zaburzeń w zaopatrywaniu płodu i noworodka w tlen. Stanowi ona jedną z najczęstszych przyczyn zgonów płodów i noworodków. Zaburzenia w rozwoju psychomotorycznym obserwowane u niemowląt i starszych dzieci są często jej tragicznymi następstwami.

Zamartwica pourodzeniowa powstaje najczęściej jako skutek niekorzystnego dla płodu przebiegu porodu. W okresie życia płodowego rozróżnia się niedotlenienie anoksyczne w wyniku ograniczonego dowozu tlenu, zastoinowe, gdy poziom wysycenia tlenem jest wystarczający, ale wadliwa dynamika krążenia i anemiczne, w którym dochodzi do gorszego zaopatrzenia w tlen z powodu niedokrwistości. Przytoczone mechanizmy niedotlenienia mogą zależeć od: stanu zdrowia matki, zaburzeń mechaniki skurczów macicy, zaburzeń zależnych od stanu jaja płodowego (wady pępowiny, ucisk na pępowinę, nieprawidłowości łożyska) i wreszcie od zmian patologicznych płodu.

Dodatkowo usposabiają do wystąpienia niedotlenienia: ciąża niedonoszona i przenoszona, kolejność ciąży (częstość występowania wzrasta począwszy od siódmej ciąży), wiek matki powyżej 35 lat, jak również stosowanie preparatów tylnego płata przysadki mózgowej i narkozy ogólnej. Sytuacją alarmową wymagającą interwencji położniczej jest stwierdzenie klinicznych objawów zamartwicy wewnątrzmacicznej: nieregularność tętna płodu, zwalnianie tętna do 100 albo poniżej, przyśpieszenie powyżej 160, głuchość tonów oraz oddanie smółki przez płód (zielone wody płodowe). W wyniku niedotlenienia w mózgu dochodzi do przekrwienia, zmian obrzękowych, wybroczyn lub większych wynaczynień krwi. Podobne zmiany powstają w narządach wewnętrznych. Niedotlenione ściany naczyniowe stają się kruche i przepuszczalne. W komórkach nerwowych niedotlenienie prowadzi do zmian czynnościowych i morfologicznych.

Za martwica pourodzeniowa noworodków charakteryzuje się bezdechem, ewentualnie pojedynczym wdechem, często o typie oddechów rybich, zaburzoną akcją serca, sinicą lub bladością skóry, obniżonym lub zniesionym napięciem mięśni oraz osłabieniem lub całkowitym zniesieniem odruchów. Zamartwica I i II stopnia (dawniej sina i blada) to tylko kwestia zmian ilościowych. Stan dziecka urodzonego w zamartwicy i zmiany w nim najlepiej określić za pomocą testu Apgar wykonywanego w pierwszej minucie życia oraz w trzeciej, a następnie co 5 minut do chwili stabilizacji stanu dziecka.